جواد بدیعزاده؛ خوانندهای که موسیقی را بر شانههای پدرش آموخت
جواد بدیعزاده، موسیقی را بهشکل سینهبهسینه یاد گرفت و درنهایت با جدیتر گرفتن این هنر، به یکی از مهمترین خوانندگان تاریخ موسیقی ایران تبدیل شد.
نامهایی هستند که در تاریخ موسیقی ایران از برجستگی ویژهای برخوردارند. یکی از این اسامی، جواد بدیعزاده است.
خوانندهای که موسیقی را بر شانههای پدرش آموخت
موسیقی را بر شانههای پدر یاد گرفت. پدرش، بدیعالمتکلمین، صدای بسیار دلنشینی داشت. از همان روزگار کودکی، جواد را بر دوش میگرفت و تصنیفهایی را برای وی زمزمه میکرد. همین زمزمههای آرام و درِگوشی، اولین کلاس درسی بود که جواد بدیعزاده در آن شرکت میکرد. رفتهرفته در کنار پدر، او نیز شروع به زمزمه کرد و درنتیجه صدای ویژه خودش را یافت.
پدر جواد بدیعزاده در حال فروختن انار
پدر و دوستان پدرش، علارغم استعدادی که در جواد مییافتند، اصرار و ابرام داشتند که وی بهجای حضور در حوزه موسیقی، مسیر علم و دانش را در پیش بگیرد. بههرحال، روزگار برای جواد مسیر دیگری را برگزیده بود. این شد که بهمرور اعجاز موسیقی روح نغمهپرور بدیعزاده را فتح کرد و او افزونبر خواندن آواز به تصنیفسازی نیز رو آورد.
درادامه، با آشنایی با تنیچند از موسیقیدانان و تصنیفسازان و شاعران همدورهاش، موسیقی را جدیتر گرفت. بهمرور در بین استادان موسیقی زمانهاش آوازهای یافت و به شهرت رسید. دراثر همنشینی با افرادی ازقبیل عارف قزوینی و حسین تهرانی و مرتضی نیداوود و... نگاهش به موسیقی تغییر کرد. عارف که به گفته خود بدیعزاده شخصیتی مغرور داشت، با بذلتوجهی که به بدیعزاده کرد، اعتمادبهنفس وی را افزایش داد و همین مسئله باعث شد تا او جسارت بیشتری برای آوار خواندن در محافل موسیقی داشته باشد.
اولین بار، درنتیجه همکاری با یک شرکت موسیقی انگلیسی، چندین قطعه از بدیعزاده منتشر شد. این قطعات خیلی زود بر دل مردم نشستند و زمینهساز حضور جدیتر جواد در حوزه موسیقی شدند. بههرحال، مسیر بدیعزاده ادامه پیدا کرد و قطعات زیاد دیگری را نیز اجرا کرد.
بدیعزاده قطعات زیادی را اجرا کرد. بااینحال، عمده شهرت او بهسبب اجرای چند تصنیف عاشقانه است که از قطعات بیبدیل موسیقی ایرانی هستند. زمانی که او قطعه «خزان عشق» را اجرا کرد، بهناگاه صاحب نام و جایگاهی شد که کمتر خوانندهای در آن روزگار بدان پایه رسیده بود. قطعات دیگری ازقبیل «ماشین مشدی ممدلی»، «ایران، کشور داریوش» و... نیز بر شهرت او افزودند.
بدیعزاده ازآندست از افرادی بود که بهقولمعروف مهره مار داشتند. او مانند آب در همهجا روان بود و مقبول همهکس بود. باوجوداینکه اخلاقهای ویژهای داشت، اما همه استعداد او را ستایش میکردند. زمانی که بهدعوت عبدالحسینخان شهبازی برای دادن آزمون نزد متصدیان شرکت انگلیسی رفت، لب از لب باز نکرد و علارغم اصرار حاضرین آوازی نخواند. زمانی که علت را جویا شدند، بدیعزاده لب به شکایت گشود و از اینکه او را برای آزمون فراخوانده بودند، ابراز ناراحتی کرد. درنتیجه، تصمیم گرفتند تا نام آزمون را تغییر داده و از او خواستند تا با نام مستعار چند قطعهای را اجرا کند.
بدیعزاده، درادامه چنانکه انتظار میرفت، به یکی از مهمترین خوانندگان تاریخ موسیقی ایران بدل شد. او که در سال 1280 متولد شده بود، در 12 دی 1358، براثر کهولتسن از دنیا رفت.
دیدگاه